چگونه در پرتره فضای منفی بسازیم، بدون اینکه سوژه گم شود؟

۱. فضای منفی یعنی چه؟

فضای منفی، بخش نسبتاً آرام اطراف سوژهٔ اصلی است؛ لازم نیست سفید یا کاملاً خالی باشد. در پرتره‌ای شلوغ، وسایل و جزئیات در سراسر قاب با چهره رقابت می‌کنند. در ترکیبی آرام‌تر، دیوار ساده و پیوسته کنار فرد توجه را به چهره برمی‌گرداند و به تصویر مجال تنفس می‌دهد.

این فضا نه حاشیه‌ای الزامی دور قاب است و نه قاب تازه‌ای که بعداً به تصویر اضافه شود. رنگی ملایم، مانند دیوار زردآلوییِ مات، می‌تواند فضای منفی باشد، به شرط آنکه جزئیات و وسایل مزاحم در آن دیده نشود.

۲. پیش از جابه‌جایی سوژه، هدف و سمت را انتخاب کنید

اول تصمیم بگیرید فضای آرام را برای چه می‌خواهید: برای حس خلوت و تنفس بصری، یا برای آنکه در چیدمانی جداگانه جا برای تیتر داشته باشید. اگر بعداً تیتر می‌خواهید، آن را در مقصد یا ابزار صفحه‌آرایی جداگانه‌ای که انتخاب می‌کنید اضافه کنید، نه در خود عکس.

بعد مشخص کنید فضا در سمت چپ تصویر از دید بیننده باشد یا سمت راست. این تصمیم را با چیدمان موردنظرتان هماهنگ کنید، نه با یک قاعدهٔ همیشگی دربارهٔ زبان. فضای بیشتر ممکن است فرد را کوچک‌تر نشان دهد؛ پس خوانایی کامل چهره و شانه‌ها را در اولویت بگذارید، نه درصد ثابتی از قاب.

۳. یک دستور سه‌بخشی و قابل تکرار بنویسید

این الگو را برای پرترهٔ تازه به کار ببرید: «سوژه: یک بزرگسال در سمت راست تصویر از دید بیننده، طوری که چهره و هر دو شانه‌اش کاملاً دیده شوند. فضا: دیواری پهن، پیوسته و زردآلوییِ مات در سمت چپ، بدون وسایل یا نوشته. هدف: فضایی آرام که خالی بماند یا بعداً در ابزار دیگری برای چیدمان استفاده شود.»

درخواست مبهمی مثل «یک پرترهٔ زیبا با فضای بیشتر» جای این سه تصمیم را نمی‌گیرد. نسخهٔ کامل‌تر دقیقاً نام سوژه، سمت فضای آرام و هدف آن را می‌گوید. این درخواست برای ساخت صحنه‌ای تازه است و جای‌گیری دقیق ممکن است در نتیجه تغییر کند.

۴. همین دستور را در تنظیمات صحنهٔ تازه به کار ببرید

برای نمونه، در گزینهٔ عکاسی حرفه‌ای از یک عکس مرجعِ یک نفر استفاده کنید؛ لباس را پیراهن سادهٔ زغالیِ آستین‌بلند با یقهٔ گرد بگذارید و مکان را استودیویی آرام با یک دیوار زردآلوییِ مات و پیوسته انتخاب کنید. در ترجیحات اضافه، سمت سوژه و ناحیهٔ خالی را توضیح دهید. این نمونه از سبک طبیعی و نسبت تصویر ۴:۳ استفاده می‌کند؛ ۴:۳ فقط انتخاب همین نمونه است.

در درخواست، قاب سر و بالاتنه، دیده‌شدن کامل سر و هر دو شانه، لبخند طبیعی ملایم و نور روزِ نرم و یکنواخت را هم ذکر کنید. دست‌ها بیرون قاب باشند و وسایل، مبلمان، تابلو و نوشته نخواهید. این تنظیمات برای ساخت یک صحنهٔ تازه‌اند؛ بعد از تولید، نتیجه را با معیارهای بخش بعد بررسی کنید.

۵. نتیجه را با سه بخش دستور بسنجید

نگاه کنید آیا چهره و هر دو شانه واضح‌اند، دیوارِ سمت چپ واقعاً پیوسته و بی‌وسیله مانده و فرد به لبهٔ قاب نچسبیده است. به برخوردهای ناخوشایند میان مرز سر یا شانه با جزئیات پس‌زمینه هم توجه کنید. فضای آرام وقتی مفید است که سوژه را محو نکند.

اگر بعداً تیتر را در ابزار دیگری اضافه می‌کنید، جای واقعی آن را امتحان کنید و مطمئن شوید روی فرد نمی‌افتد. اگر خروجی با دستور هماهنگ نیست، برای یک صحنهٔ تازه درخواست را ساده‌تر و روشن‌تر کنید؛ جای‌گیری دقیق تضمین‌شده نیست، پس نتیجه را با معیارهای بالا بررسی کنید.

پرسش‌های رایج